Mostrando entradas con la etiqueta Europa. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Europa. Mostrar todas las entradas

23 jul 2013

A chuvia de estrelas

Marina M. e Helena C., alumnas de 4º de ESO do instituto Vilatzara de Vilassar de Mar (Barcelona), xunto co seu profesor Jesús Arbués, realizaron este gran traballo. A partir dun conto dos irmáns Grimm, e tendo en conta as pautas do Deseño Universal de Aprendizaxe (DUA), desenvolveron o proxecto titulado Pluja d’estrelles: traduciron o conto a varios idiomas, adaptárono para unha lectura fácil, e ademais foi convertido e transformado en pictogramas, en cómic, en vídeo, en audio, en canción...

Había unha vez unha nena que era orfa e que vivía en tan extremada pobreza que non tiña nin cuarto nin cama onde durmir. Non posuía máis que o vestido que cubría o seu corpo e un anaquiño de pan que lle dera unha alma caritativa. Pero era moi boa e moi piadosa. Como se vía abandonada, púxose en camiño, confiando en Deus.

Aos poucos pasos encontrou un pobre que lle dixo: "Se me puideses dar algo de comer, porque teño tanta fame!". E ela deulle todo o seu pan dicíndolle: "Deus che axude". E continuou andando. Pouco despois encontrou un neno que choraba, dicindo: "Teño frío no pescozo, dame algo para cubrirme". Quitou a súa bufanda e deulla. Un pouco máis alá viu outro que estaba medio xeado porque non tiña xibón e deulle o seu.

Sendo xa de noite chegou a un bosque, onde achou outro neno que lle pediu a camisa. A caritativa nena pensou para si: "A noite é moi escura, ninguén me verá; ben, podo darlle a miña camisa". E deulla tamén.

Xa non lle quedaba nada que dar. Pero no mesmo instante comezaron a caer as estrelas do ceo e ao chegar á terra volvíanse fermosas moedas de ouro e prata. E aínda que se quitara a camisa, encontrouse con outra enteiramente nova e de tea moito máis fina. Reuniu todo aquel diñeiro e quedou rica para toda a súa vida.

15 oct 2012

El sueño del dragón

Hace mucho, en las montañas que hay entre China y Corea, un hombre que dormía tuvo un sueño. Soñó con un dragón terrible, espantoso. En una actitud muy amenazante, abrió sus fauces en llamas y bramó con toda su imponente fuerza. Entonces, el hombre, casi enloquecido, le preguntó:

-Pero ¿qué va a pasar? Estoy aterrado, ¿me vas a devorar ahora?
-¿Qué quieres que te diga? -le respondió el dragón-. ¡Es tu sueño!

18 feb 2012

É mellor a merda compartida?

A Polonia que o periodista e escritor Ryszard Kapuściński describiu no seu libro O Imperio xa non existe. A súa cultura xudea case foi exterminada durante a última guerra mundial por uns orcos arios. Pero aínda que esta historia teña a súa orixe nese país, ilustra con humor unha certa maneira de pensar e de actuar.

Un campesiño polaco e un xudeu ían xuntos a un mercado. Viron unha chea de excrementos e o xudeu díxolle ao seu acompañante:

-Dareiche 20 zlotys se comes toda esa bosta.

O campesiño quedou pensativo. Imaxinaba todo o que podería facer con ese diñeiro mentres se preguntaba polas intencións ocultas do xudeu, que tiña fama de pícaro. Ao final aceptou e, mal que ben, tragouse a bosta enteira. Entón, o xudeu entregoulle os 20 zlotys prometidos e os dous homes seguiron o seu camiño.

Con todo, o xudeu reflexionou e díxose que só conseguira perder o seu diñeiro e que o campesiño non sufrira gran cousa ao engulir aquel bosteiro.

Máis adiante, descubriron unha segunda chea de excrementos. O xudeu parouse e díxolle ao polaco:

-Se me como esa bosta, devolverasme os 20 zlotys?
-Vale, de acordo -dixo o campesiño tras pensalo brevemente.

O xudeu púxose ao choio e, a duras penas, gruñendo e afogándose, tragouse toda a bosta. Logo dun intre, volveron ao camiño e andiveron un bo treito. Unha media hora máis tarde, o campesiño preguntoulle:

-Posto que vós, os xudeus, sodes tan intelixentes, podes dicirme por que comemos toda esa merda?

Descoñécese a resposta do xudeu…

Ryszard Kapuscinski

23 nov 2011

El aviso

Esta historia no trata de ningún funcionario, en el sentido actual de la palabra, en tiempo de crisis. Pero bien podría ser…

Cuentan que en una de las innumerables y antiguas guerras de Escocia, el jefe de un clan muy importante cayó en manos de sus enemigos. Al día siguiente llevaron a su cuarto, en la parte más alta de una torre, la cabeza de jabalí sobre una gran fuente de plata. Y aquel hombre, al verla, comprendió que su suerte estaba echada.

Esa noche lo decapitaron.

13 jun 2011

La ciudad de Hércules

En otro momento, hace ya meses, hablé del mito de Hércules y los bueyes de Gerión. Al parecer, el héroe griego, que pasaba por Lisboa, supo del rey Gerión porque oprimía a las gentes de Galicia. Esa noticia, y el hecho de que por aquellas tierras se pastoreasen buenos rebaños de bueyes, le animó a venir. Aunque se desconoce realmente cuál fue la primera razón. En todo caso, la consecuencia fue que Gerión perdió la cabeza y el reino. Sólo permanecen sus huesos en el escudo de una ciudad, en el noroeste de España…

albertocvr oktokopter at Coruña from albertocvr on Vimeo.

13 nov 2010

A importancia da lingua

Tostig, irmán de Harold, o rei saxón de Inglaterra, e fillo de Godwin, desexaba o poder. Mais ben o cobizaba. Por iso aliouse con Harald Sigurdarson, o rei de Noruega. Este guerreara en Constantinopla e no norte de África; o seu estandarte chamábase Landöda, Desolador de Terras. Tamén foi un poeta famoso.

Cun exército noruegués desembarcaron na costa oriental de Inglaterra e renderon granxas, aldeas e castelos. Ao sur dunha cidade enfrontáronse co exército saxón. Vinte xinetes achegáronse ás filas do invasor. Os homes, e tamén os cabalos, estaban revestidos de ferro escuro. Un dos xinetes adiantouse e berrou:

-Está aquí o conde Tostig?
-Non nego estar aquí -dixo o conde.
-Se verdadeiramente es Tostig -dixo o xinete- veño a dicirche que o teu irmán ofréceche o seu perdón, a súa amizade e a terceira parte do reino.
-Se acepto -dixo Tostig-, que dará o rei a Harald Sigurdarson?
-Non se esqueceu dese home -contestou o xinete-. Daralle seis pés de terra inglesa e, xa que é tan alto, un máis.
-Entón -dixo Tostig- dille ao teu rei que pelexaremos ata a morte.

Aqueles xinetes regresaron. Harald Sigurdarson preguntou pensativo:

-Quen era ese cabaleiro que falou tan ben a túa lingua?
-Era Harold, fillo de Godwin.

Antes de que se agochase o sol dese día, o exército noruegués foi derrotado. Harald Sigurdarson perdeu a cabeza na batalla, e tamén o conde.

O rei Harold, fillo de Godwin, no tapiz de Bayeux.

14 sept 2010

El crepúsculo de los dioses

En otro post ya se habló de Showbeyond, una herramienta online para presentaciones y para contar historias semejante a PhotoPeach. Permite trabajar con 24 imágenes, pero podemos controlar un poco mejor la edición pues dispone de algunas posibilidades más. En todo caso, su uso resulta muy sencillo.

Cuando los vikingos y otros pueblos del Norte se convirtieron al cristianismo, dicen que se produjo el verdadero crepúsculo de los viejos dioses europeos. Su recuerdo sólo sobrevivió en fragmentos aislados en la religión, en la superstición y en los antiguos mitos y cuentos.

4 ene 2010

La tierra de los cuentos

Los cuentos del mundo, al igual que ocurre con las lenguas, no se enfrentan entre ellos, se respetan y colaboran. Así pasa en este cuento serbio, Pepelyouga, que recuerda en muchos momentos a Cenicienta. Pero, a pesar de sus evidentes semejanzas, no se puede decir que haya una lengua original para todos los cuentos populares. No son de ninguna tierra en particular. Son historias del único mundo que existe en este planeta llamado Tierra…

Había una vez una hermosa muchacha cuya madre cayó enferma.

-Cuando haya muerto, hija mía, seguiré cuidándote -dijo la madre-. Si alguna vez necesitas algo, acude a mi tumba y te ayudaré.

Cuando la madre murió, el padre se casó con una viuda que también tenía una hija, pero ambas eran crueles. Obligaban a la muchacha a hacer todo el trabajo de la casa y la llamaban Pepelyouga, que significa «cenizas».

Un día, mientras se preparaban para ir a la iglesia, la madrastra dijo:

-Pepelyouga, tú no puedes venir. Recoge todo este grano antes de que volvamos, y esparció una cesta de grano por el patio.

Pepelyouga, desesperada, recordó las palabras de su madre. Corrió hasta la tumba y se sorprendió al ver sobre la piedra un baúl abierto con tres vestidos en su interior.

-Ponte uno de los vestidos y ve a la iglesia -gorjearon las palomas, que habían encima del baúl. Nosotras recogeremos el grano.

Pepelyouga se puso un bonito vestido de seda y se marchó. Todos se maravillaron al ver a una jovencita tan hermosa, en especial un noble que se enamoró de ella nada más verla.

A la semana volvió a suceder lo mismo, pero Pepelyouga fue a la iglesia con un precioso vestido plateado. Cuando, la semana siguiente, Pepelyouga apareció con un maravilloso vestido dorado, el noble no pudo resistirse y la siguió. La joven huyó y dejó atrás una zapatilla dorada.

El noble tomó la zapatilla y buscó a su propietaria. Cuando llegó a la casa de Pepelyouga, la madrastra ocultó a la muchacha..

-¿No tienes más hijas? -preguntó el noble tras comprobar que la hermanastra no había conseguido ponerse el delicado zapato.

-¡No! -fue la respuesta, pero un gallo apostado en el tejado gritó:

-¡Quiquiriquí! ¡Sí, hay otra aquí!

Cuando el noble encontró a Pepelyouga, sintió una inmensa alegría. Se casaron y vivieron felices para siempre.

11 dic 2009

A señora do Castro Alegre

Conto popular | Galicia (España)

A un rapaz que andaba co gando no castro, saíulle un día unha moza que peiteaba os seus cabelos cun peite de ouro. Por iso, brillaban como o mesmo arco da vella.

-¡Ai, señora, se me dese ese peite con se peitea!, díxolle o rapaz.

-Dareiche o peite e dareiche moito máis aínda, ata facerte rico como un sol, se fas o que eu che diga e non sentes medo, e non te acañas.

 

E díxolle ao rapaz que lle levase o día seguinte unha cunca de leite bendito, e que non se acañase co que sucedese, pois mentres ela bebía o leite, el tiña que ter man da cunca.

Foi o rapaz coa cunca, e saíulle unha grande cobra que se puxo a beber no leite, e o rapaz, sen medo, sen se acañar, tiña man da vasilla. Bebeu todo a cobra, e ao rematar converteuse na señora de cabelos dourados do outro día, e deulle moita riqueza…

[O debuxo móbil do arco da vella chegou de Benetton: Flipbook!]

30 nov 2009

Hércules y los bueyes de Gerión

Hacer la cartografía de un relato implica la elaboración de un mapa visual del mismo. Por eso, cartografiar una historia consiste en la realización de un esquema gráfico que refleje sus principales elementos, o la sucesión de las escenas narrativas, o las acciones de los personajes. Gracias a nuestro compañero José Luis Gamboa, descubrimos que Google Maps sirve muy bien para lograr ese objetivo. Con los recursos que ofrece esa aplicación, se puede mostrar que también es posible la narración de un mito en su propio mapa geográfico.


Ver Hércules y los bueyes de Gerión en un mapa más grande

Related Posts with Thumbnails