Estos cuentos surgieron de la misma manera que ya se dijo en otro post anterior. Tal vez debería ser una lista mucho más extensa, puesto que un gran número de los visitantes del blog llegan de ese continente. Es algo que a partir de hoy tendré más en cuenta. Por eso aparece una pequeña historia que procede de los pueblos que habitan el desierto de Atacama, en Chile.
25 ago 2013
19 ago 2013
Cuentos de Asia
En el libro Retorno a la Patagonia, Bruce Chatwin se refiere a sí mismo como un viajero literario. Tal vez así, pensando en algún viaje imaginario, fueron naciendo en este blog los cuentos de Asia que se citan en los posts siguientes, ordenados de más reciente a más antiguo. En casi todos los casos, los cuentos populares que hay en ellos se han versionado libremente. Porque, como alguien dijo, cuando se cuenta una historia, el énfasis acostumbra a cambiar según la época en la que vive la persona que la cuenta…
- O río da inmersión da lingua
- Ismaíl que estás en los sueños
- Nasrudín y el asno del padre
- El sueño del dragón
- Cuenta alguna historia
- Sobre a vida
- El pobre cabrón
- Si no preguntas, no aprendes
- El gurú que quiso vivir como un cerdo
- ¿Qué hace un maestro con el miedo?
- El valor de aprender
- La fuerza de la imaginación
- ¿A quién creer?
- El horario de los maestros
- Alejandro y el Rey Melchor
- La protección del libro
- La Ruta de la Seda
- Momotaro, en StoryJumper
- Crea tu libro con Panraven
- Storybird, cuentos en colaboración
20 may 2013
Os contos e os soños
Hai algúns anos, nun mapamundi da aula buscamos o nome de Burkina Faso. As letras daquel país resultaban misteriosas... Que habería alí? Como vivirían as súas xentes? Eses días tiñamos na clase un libro apropiado para esas preguntas: Tam-tam colores, de Caroline Desnoëttes. As ilustracións de Isabelle Hartmann, que combinan fotos e debuxos coloreados, sorprenderon aos ollos dos nenos, que eran moi pequenos. Case parecían máxicas. Entón, entre outras cousas, o libro contou o seguinte:
... Había alí unha nena, vestida cun pano de raias azuis, que acababa de poñer no chan, aos seus pés, unha gran vasilla de barro. Outras mulleres, moi dereitas, tamén con cacharros de barro na cabeza, descendían polos outeiros dos arredores, en fila india. Viñan ao mercado desde moi lonxe para vender. Semellaban unha ringleira de formigas sobre a herba verde...
O sentido dos contos
Jorge Luis Borges, o escritor arxentino, escribiu con Margarita Guerrero a obra titulada El libro de los seres imaginarios. No seu prólogo, de setembro de 1967, dísenos que ignoramos o sentido do dragón, como ignoramos o sentido do universo. Creo que tamén poderían ter escrito que ignoramos o sentido dos contos. En calquera caso, e seguindo co seu razoamento, hai algo nas súas palabras que concorda coa imaxinación das persoas, e por iso o conto popular naceu en diversas latitudes e idades.
A editorial Siruela publícó o libro De fábula, unha obra inédita de Italo Calvino, o escritor italiano. Nunha nota preliminar podemos ler que os contos populares conteñen unha explicación xeral do mundo, onde caben todo o mal e, ao mesmo tempo, todo o ben. Na súa opinión, neles encóntrase sempre a senda para romper cos máis terribles feitizos.
Nalgún momento, nalgún sitio, descubrín que os contos están feitos coa mesma materia que os soños. Penso que comprendín mellor esta idea lendo Álvaro Cunqueiro, o escritor español nacido en Galicia. No seu libro Tesouros novos e vellos escribiu que soñar era necesario, e que perder o tesouro dos soños era perder o máis grande dos tesouros do mundo…
27 ene 2013
O río da inmersión na lingua
Houbo na terra de Kottaiam, no estado hindú de Kerala, preto da Costa de Malabar, un río milagreiro de augas máxicas. Era un río sagrado paras as súas xentes, que formaba na metade do seu curso, máis ou menos, unha especie de pequena lagoa coas augas que baixaban dos montes.
Contan que as augas daquel río, e naquela precisa lagoa, adquiriran co paso do tempo unha propiedade especial, única. Os sedimentos que viñan de certas montañas afastadas facían que calquera que se bañase alí, home ou muller, de inmediato quedaba transformado en pedra caliza. Pero o máis extraordinario era que aquel que conseguía sobrevivir a unha inmersión nas súas augas, recibía os dons dun poeta, e comezaba a falar a mesma lingua da poesía...
13 jun 2011
La ciudad de Hércules
En otro momento, hace ya meses, hablé del mito de Hércules y los bueyes de Gerión. Al parecer, el héroe griego, que pasaba por Lisboa, supo del rey Gerión porque oprimía a las gentes de Galicia. Esa noticia, y el hecho de que por aquellas tierras se pastoreasen buenos rebaños de bueyes, le animó a venir. Aunque se desconoce realmente cuál fue la primera razón. En todo caso, la consecuencia fue que Gerión perdió la cabeza y el reino. Sólo permanecen sus huesos en el escudo de una ciudad, en el noroeste de España…
3 nov 2010
O Camiño de Santiago
Desde principios deste ano, repican de modo especial, outra vez, as campás da catedral de Santiago de Compostela. Non só anuncian o ano xubilar; o seu son recórdanos a importancia desta ruta na construción de Europa, na formación da cultura europea. Por iso, pouco importa se na tumba áchase ou non o apóstolo, ou se é o enterramento de Prisciliano.
En calquera caso, este post escribiuse desde unha segura mesa de traballo, ao abrigo de tormentas, de calores e de ventos. As únicas dificultades, por dicilo dalgún xeito, foron debidas á conexión a Internet, sempre mellorable como ben sabe Telefónica. Pero escribir sobre o Camiño de Santiago tamén ten os seus problemas. Aínda que, por sorte, nada comparable ao que sentiron os viaxeiros doutras épocas.
En principio, deberiamos ter en conta que non hai un único camiño, senón que son varios. Ademais do camiño francés, o máis importante, hai outros camiños singulares que chaman a nosa atención, e que foron incluídos en diversos materiais. Xa que logo, sinalemos algúns nunha relación:
- Información sobre los Caminos de Santiago: entre outros, o francés, o aragonés, o vasco, o portugués, o do Norte, a Vía da Prata.
- El Camino de Santiago: interesante información sobre algunhas das principais rutas, proporcionada polo Instituto de Tecnologías Educativas (ITE), do Ministerio de Educación. Tamén o Centro Virtual Cervantes elaborou un boa guía das etapas do camiño francés, “seguindo a división que ofrece o Codex Calixtinus, o manuscrito que contén o testemuño escrito máis fiel da vida do peregrino medieval”.
- El Camino de Santiago como aula: unha recompilación de materiais elaborados para os diferentes niveis da comunidade educativa de Castela e León, por onde pasa o Camiño. Contén unidades didácticas, actividades diversas, debuxos, diarios de aula, aplicacións, etc. Neste sentido, Los Caminos a Santiago por Castela e León é outro sitio moi interesante, que nos permite coñecer os detalles das distintas rutas dunha forma interactiva. El Camino de Santiago en Castilla y León é outra aplicación online que trata estes mesmos contidos, e que está destinada ao alumnado de primaria, de secundaria e de bacharelato.
- Caminos de Santiago: forma parte da web educativa que mantén desde fai anos o concello da Coruña. É moi interesante, e contén moitas noticias, historias e curiosidades sobre a ruta xacobea. No apartado Actividades para el aula atopamos varias webquest para diferentes niveis educativos, lendas sobre o Camiño de Santiago e algúns xogos online.
28 jul 2010
El desierto
Un día, al amanecer, vio una línea amarillenta y empañada que atravesaba el horizonte: era la costa sahariana y la península de Cabo Blanco. Horas más tarde, Maxence había llegado al reino de los vientos alisios que, sin descanso, desgastan, esculpen y corroen peladas y míseras rocas. Se abrochó la brida del casco y saltó al pequeño remolcador que se balanceaba sujeto a los flancos del monstruo.
Durante diez meses, Maxence vivió en esta tierra árida y luminosa…
[vía Rumbo perdido]
Y los grandes desiertos del mundo, el Sahara, el Kalahari, el Gobi, los de Arabia, Persia y Australia, y finalmente el gran desierto americano, ofrecen sus mortales valles y su peligrosa soledad a los que saben que el espíritu languidece en la seguridad y vive de privaciones. En estas extrañas tierras, la tierra saca una repentina nobleza del peligro y de la indigencia. Si, como dice Heráclito, el alma seca es la mejor, entonces el alma consumida del desierto es el dios supremo del mundo.